San Leonardo Tenuta San Leonardo 2004

Ιταλία δεν είναι μόνο η Τοσκάνη, το Bolgheri και τα Barolo, Barbaresco αλλά υπάρχουν και άλλες περιοχές με εξίσου καλά ή και καλύτερα μεμονωμένα κρασιά που δεν τυγχάνουν της δημοφιλίας των προαναφερόμενων περιοχών. Ένα από τα ιστορικότερα και για μας από τα ποιοτικότερα κτήματα δεν βρίσκεται στις παραπάνω διάσημες περιοχές αλλά στο ορεινό και φημισμένο για τα λευκά του κρασιά Trentino-Alto Adige. Στα μισά του δρόμου από τη Βερόνα μέχρι το Trento που έδωσε και το όνομα στη περιοχή βρίσκεται το χωριό Borghetto πολύ κοντά στη λίμνη Garda και στις όχθες του ποταμού Αδίγη (Adige) που έδωσε το δεύτερο όνομα στην περιοχή. Εκεί υπάρχει από το 1724 η Tenuta San Leonardo, ένα από τα ιστορικότερα οινοποιεία της Ιταλίας. Η ιστορία του ξεκινάει πολύ πιο πριν, το 900μχ όταν η περιοχή αναφέρεται στην ανταλλαγή αγροτικών προϊόντων μεταξύ της αρχιεπισκοπής της Βερόνα με την αντίστοιχη του Trento. Έκτοτε το σημείο υπήρξε μοναστήρι, οικισμός όπου φυλάσσονταν τρόφιμα, φρούριο, κτηνοτροφική μονάδα, αρχηγείο του Ιταλικού στρατού στο Α΄ Παγκόσμιο και φυσικά οινοποιείο.
Τα αμπέλια είναι 62 στρέμματα όλα κι όλα, φυτεμένα κυρίως σε μια από τις παλιές όχθες του Αδίγη σε υψόμετρο 150-200 μέτρα με χαλικώδες έδαφος. Το αξιοσημείωτο του αμπελώνα είναι το υψηλότατο επίπεδο ανθοκυανίνων στα κρασιά που παράγονται από τα αμπέλια του κτήματος, όχι μόνο για το Τρεντίνο αλλά παγκοσμίως. Ακόμα δεν έχει δοθεί μια εμπεριστατωμένη απάντηση αλλά δε νομίζω πως έχει και πολύ μεγάλη σημασία η αιτία, μας αρκεί το αποτέλεσμα. Τουλάχιστον είμαστε σίγουροι από πριν για το χρώμα.

Μάλλον ψυχρό είναι το κλίμα στην περιοχή

Βαθύ ρουμπινί με λίγες πορφυρές ανταύγειες στο χείλος ενώ στο κέντρο είναι σχεδόν μαύρο. Στη μύτη πλησιάζει στην ανώτερη ένταση με μαύρα φρούτα όπως είναι αναμενόμενο αλλά και πολύ έντονο γήινο στοιχείο. Βαρέλι φυσικά και υπάρχει με αρκετά βότανα, μπαχαρικά και λίγα άνθη. Βατόμουρα, μαύρα κεράσια, δαμάσκηνο, κάποιες νύξεις ροδιού και cranberry, χαλίκι από ορυκτότητα με λίγο κάρβουνο, τρούφα, μολύβι, μέντα, βιολέτα, δάφνη, τριαντάφυλλο, πιπεριά πράσινη, άνηθο, πιπέρι, φύλλα καπνού, δέρμα, καπνισμένο ξύλο, βανίλια και θυμίαμα.
Στο στόμα είναι ξηρό, με γεμάτο σώμα, πλούσια υφή, μέτρια προς υψηλή οξύτητα, μέτριες προς υψηλές τανίνες οι οποίες δεν είναι καθόλου ενοχλητικές, αρκετά έντονο γευστικά και με μακριά επίγευση που πραγματικά καθηλώνει τις αισθήσεις.
Πολύ καλά δομημένο και με φοβερή ισορροπία. Καλοδουλεμένες τανίνες, έχουν περάσει και αρκετά χρόνια είναι λογικό. Πλούσιο στη γεύση και το σώμα, με βάθος και μακριά επίγευση. Δεν έχει κουραστεί ακόμα, η καλή οξύτητα φρεσκάρει το κρασί στη συγκεκριμένη περίπτωση. Έχει και καλή δυνατότητα παλαίωσης (2038-2040) οπότε δε νομίζω πως υστερεί σε κάτι. Είναι το καλύτερο θεωρώ δείγμα χαρμανιού Μπορντό, ψυχρού κλίματος στην Ιταλία. Το ψυχρού είναι και σχετικό βέβαια αλλά κάπου πρέπει να το τοποθετήσουμε στιλιστικά. Για την ακρίβεια κινείται κάπου προς Bordeaux, Χιλή, Πολιτεία Ουάσινγκτον με λίγο πιο πικάντικο χαρακτήρα.


📚🎥🎶   Ο Ρόκο και τ' Αδέλφια του (Rocco e i suoi fratelli) του  Luchino Visconti με την ανεπανάληπτη Κατίνα Παξινού

🍴   Αρνίσιο ποδαράκι με σκόρδο και δενδρολίβανο, panini καπνιστού σολομού, σκορδάτη prime rib ή μεξικάνικες γεμιστές πιπεριές

Abv 13%

💲💲💲   38-64€

Beringer Bancroft Ranch Cabernet Sauvignon 2004

Το παλαιότερο οινοποιείο στην Καλιφόρνια είναι το Beringer, ιδρύθηκε το 1875 από τα αδέλφια Beringer και υπήρξε από τα πρώτα παγκοσμίως οινοποιεία που χρησιμοποίησαν τη βαρύτητα στα διάφορα στάδια παραγωγής κρασιού. Πιεστήριο με ατμό, βαγόνια με άλογα που κουβαλούσαν τα σταφύλια στον τελευταίο από τους τρεις ορόφους του οινοποιείου, υπόγεια σκαμμένα κελάρια ήταν μερικές από τις καινοτομίες του πρώτου τρύγου το 1877. Όλα ξεκίνησαν στη St.Helena στην τοποθεσία Los Hermanos, όταν τα δυο αδέλφια αγόρασαν 215 στρέμματα για 14500 δολάρια.
Το Bancroft Ranch βρίσκεται στη ΒΑ πλευρά της St.Helena στις πλαγιές του Howell Mountain, σε υψόμετρο 550 μέτρα, πάνω από τις συχνές ομίχλες που καλύπτουν τα πιο πεδινά αμπέλια και το Cabernet εδώ έχει άπλετο φως, καλές απογευματινές θερμοκρασίες και λιγότερο κρύα πρωινά από το βάθος της κοιλάδας. Οι κλιματικές συνθήκες, το υψόμετρο και τα φτωχά, σχεδόν βραχώδη εδάφη ορίζουν και το σταφύλι. Μικρές, χοντρόφλουδες ρόγες με μεγάλη συγκέντρωση σακχάρων είναι η τέλεια περιγραφή.

Κάτω η ομίχλη

Μέτριο σχεδόν πορφυρό χρώμα, μύτη λίγο πάνω από το μέτριο σε ένταση, που δεν φανερώνει την ηλικία εύκολα, με ώριμα βατόμουρα, μαύρα κεράσια, blueberries, δαμάσκηνο, ανθικές νότες, βιολέτα, λεβάντα, αποξηραμένα άνθη, σοκολάτα, καφέ, κασίς, μέντα, βανίλια, καπνό, δέρμα, μελισόχορτο, γεράνι, χαλίκι, θυμίαμα, ευκάλυπτο, τζίντζερ, πιπέρι χωρίς να έχει τη μέγιστη ένταση, η πολυπλοκότητά του είναι αρκετή.
Στο στόμα είναι ζεστό με αρκετά ευρύ και ενιαίο σώμα, άνω του μετρίου οξύτητα στο όριο της αλμύρας, τανίνες σχεδόν υψηλές, χωρίς να ενοχλούν εξάλλου έχει αρκετά χρόνια στη πλάτη του και μια επίγευση αρκετά μακριά με τα σοκολατοειδή, μπαχαρικά να υπερτερούν ενώ η οξύτητα αφήνει μια λίγο αλμυρή αίσθηση ισορροπώντας τις γλυκές γεύσεις καθώς διακρίνονται και κάποιες νύξεις λαχανικών και χόρτων που δεν ήταν έντονες στη μύτη.
Αρκετά ώριμο, όχι κουρασμένο όμως, με πολυπλοκότητα πολύ άνω του μέσου όρου, καλοζυγισμένο, εύγευστο, με καλή ισορροπία και επίγευση είναι ένα πολύ καλό παράδειγμα καλιφορνέζικου Cabernet. Πίνεται τώρα σίγουρα και θεωρώ πως είναι σε πολύ καλό σημείο, θα βελτιωθεί λίγο φαντάζομαι στα επόμενα 10 χρόνια και μετά το 2025 δύσκολα θα έχουμε κάτι περαιτέρω.

📚🎥🎶    Roy Buchanan - That's What I'm Here For

🍴      Μοσχαρίσιο κοντοσούβλι με πιπεριές και τοματίνια, μπέργκερ βίσωνα με Στίλτον Αγγλικής υπαίθρου, φιλέτο μινιόν με κατσικίσια φέτα και σάλτσα πορτ και τέλος αρνίσιο κότσι με σάλτσα κρανμπερι.

Abv   14%

💲💲💲   70-90€

Νάουσα Grande Reserve 2004, ΑΟΣ Vaeni

Σε πρόσφατη κρεατοφαγία δοκιμάσαμε τη ναυαρχίδα του συνεταιρισμού της Νάουσας αν και κάποιος "τόλμησε" να ξεστομίσει κάτι για την ηλικία του. Μετά την απαραίτητη μετάγγιση και τον αερισμό έφτασε η ώρα της δοκιμής.

Παλαιωμένη Νάουσα λοιπόν με σκούρο βαθύ αδιαπέραστο ρουμπινί χρώμα, μύτη με κεράσια, βατόμουρα, τόνους δρυός και μπαχαρικών στο βάθος. Στόμα πλούσιο, με αποξηραμένα φρούτα να κυριαρχούν, δαμάσκηνα, σύκα, σταφίδα, μαλακές τανίνες, για την ηλικία και την ποικιλία, φρεσκάδα που ξαφνιάζει, αν δεν έβλεπα χρονιά παραγωγής θα το προσδιόριζα σε βάθος εξαετίας, καλή ισορροπία ταννινων-οξύτητας και καλό βάθος. Η επίγευση είναι μακράς διάρκειας και απολαυστική αφήνοντας μια αίσθηση ορυκτού στο τέλος, αργίλου θα έλεγα.
Σίγουρα δεν φτάνει τα επίπεδα οινοποίησης του 2000 αλλά είναι μια ''φρέσκια'' οινοποίηση σε μια δυναμική, σχεδόν ατίθαση ποικιλία. Θα τολμήσω να κάνω μια πρόβλεψη για τον ιδανικό χρόνο κατανάλωσης της συγκεκριμένης ετικέτας θεωρώντας ότι η οινοποίηση του 2004 έχει ακόμα να προσφέρει σε πολυπλοκότητα και βάθος. Νομίζω πως σε 3-4 χρόνια θα φτάσει το κρασί στην κορυφή της καμπύλης του, δηλαδή στα 13-14 χρόνια από την παραγωγή του. Εκτός και αν σκοπός του συνεταιρισμού της Νάουσας ήταν να παρουσιάσει μια πιο ελαφριά ''έκδοση'' grand reserve. Επιφυλασόμεθα για μια μελλοντική δοκιμή.
ΥΓ  Το κρασί συνοδεύτηκε από ψητό μοσχάρι. Εντούτοις θεωρώ πως η ιδανική επιλογή θα ήταν αρνίσια πλευρά ή μπούτι...
Αλκοόλ:13%
Τιμή:6-9€