Εν Ολίγοις: Buccella Cabernet Sauvignon 2011

Συμβολικό οινοποιείο της περιοχής Yountville με το καθόλου τυχαίο λατινικό όνομα Buccella που εκφράζει την αίσθηση του φαγητού στο στόμα, mouthfeel για τους αγγλομαθείς. Και δεν είναι τυχαίο γιατί εκφράζει απόλυτα τη φιλοσοφία του οινοποιείου. Κρασιά πλούσια και γεμάτα γεύση είναι η ειδικότητα του ζεύγους των ιδιοκτητών του που πήγαν για μήνα του μέλιτος στη περιοχή και έμειναν για πάντα εκεί. Τελείως χειρωνακτική όλη η διαδικασία παραγωγής και στο μεγαλύτερο μέρος γίνεται από τους ιδιοκτήτες και αυτό φυσικά έχει τον αντίκτυπό του στο κρασί.
Μαύρο πυκνό με εντονότατη μύτη, πολύπλοκη και εκφραστική με τα μαύρα φρούτα να δίνουν ρεσιτάλ, βότανα να ακολουθούν, βαρέλι διακριτικότατο, αρώματα σοκολάτας, γλυκά μπαχαρικά και δέρμα μπλέκονται με πανέμορφο τρόπο σε ένα από τα καλύτερα αρωματικά προφίλ αμερικάνικων κρασιών που έχουμε δοκιμάσει.
Στο στόμα είναι πράγματι πλούσιο και γευστικό με γεμάτο στρογγυλό σώμα, μέτρια προς υψηλή οξύτητα, υψηλές τανίνες, οι οποίες είναι τόσο ζουμερές και γλυκές που προσθέτουν στη συνολική αίσθηση, εντονότατο γευστικά με σχεδόν μακρύ τελείωμα, όπου οι γλυκές γεύσεις και οι τανίνες διαδέχονται τα μπαχαρικά, τα μαύρα φρούτα και τα βότανα σε μια πάρα πολύ όμορφη εναλλαγή που δημιουργεί το κρασί.
Πολύ καλή δομή, ισορροπία, βαρέλι που δεν καπελώνει το υπόλοιπο κρασί αν και ωρίμασε αρκετά σε αυτό (22 μήνες σε 85% καινούριο γαλλικό barrique). Αναζητεί την παλαίωση και σίγουρα θα επωφεληθεί από αυτήν καθώς όλα τα χαρακτηριστικά του θα ενσωματωθούν στο σώμα κάνοντάς το ακόμα καλύτερο. Αναμφισβήτητα από τα γευστικότερα Cabernet Sauvignon -αν και έχει πολύ λίγο κι από άλλες ποικιλίες (3% Malbec 5% Cabernet Franc)- της Καλιφόρνια και με χαρακτήρα που το κάνει να ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα του είδους. Ευτυχώς αποφάσισαν να μείνουν στη Καλιφόρνια για πάντα το ζεύγος.

Abv   14,2%

💲💲💲   135-200€

Εν ολίγοις: Cogno Barolo Vigna Elena 2011

Καινούριο σχετικά οινοποιείο νότια του χωριού του Barolo, εντός της ζώνης, το οποίο παρά τα λίγα χρόνια ύπαρξης -από το 1991- έχει μαζέψει ουκ ολίγα βραβεία και διακρίσεις σε περιοδικά και διαγωνισμούς. Το Vigna Elena είναι το πρώτο αμπέλι που φυτεύτηκε με την ίδρυση του οινοποιείου και βρίσκεται εντός της περιοχής Ravera cru η οποία φημίζεται για τα ασβεστο-αργιλώδη εδάφη της.
Μέτριο γκαρνέ με ρουμπινι ανταύγειες, μύτη έντονη, πεντακάθαρη και ακριβέστατη σε αυτό που θέλει να εκφράσει με τριαντάφυλλα, βιολέτες, ιβίσκο, μέντα, γλυκάνισο, τσαι, σαρκώδη βατόμουρα, δαμάσκηνο, κεράσι, γλυκές νότες φύλλων καπνού, μανιτάρια, φλοιό δέντρου, δέρμα, βανίλια, χώμα, γαρίφαλλο και μια μικρή αίσθηση πίσσας.
Στο στόμα είναι ξηρό με γεμάτο σώμα, έντονη δροσιστική οξύτητα θαυμάσια ενσωματωμένη στο κρασί, τανίνες μέτριες προς υψηλές αλλά μαλακές εμφανώς, από το βαρέλι (36 μήνες) και επίγευση μακριά, με το φρούτο, μαζί με την οξύτητα, να βγαίνουν στο προσκήνιο αφήνοντας τις υπόλοιπες γεύσεις να ακολουθούν.
Πολύ δυνατό και μυώδες, με συγκλονιστικό στόμα που καθηλώνει πραγματικά. Είναι πλούσιο και δυνατό ενώ ταυτόχρονα διατηρεί μια πολύ καλή φρεσκάδα και φινέτσα αν και σχεδόν στην κορυφή της γευστικής καμπύλης του χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν θα αντέξει πολλά ακόμα χρόνια, έχει πολύ και καλό μέλλον μπροστά του.



Abv   15%

💲💲💲   72-96€

Abreu Vineyard Thorevilos 2013

Στο Rutherford της Napa Valley βρίσκεται το οινοποιείο ενός από τους διασημότερους αμπελουργούς της Αμερικής ο οποίος οινοποιεί αλλά και πουλάει αρκετά από τα σταφύλια του σε άλλους διάσημους παραγωγούς. Η ιστορία του ξεκινάει τη δεκαετία του '80 όταν πήρε τα πρώτα αμπέλια στην St. Helena και το 1987 πούλησε τα πρώτα μπουκάλια κρασί στα γύρω μαγαζιά.
Ο κύριος Abreu λοιπόν σήμερα έχει περίπου 170 στρέμματα από τα οποία οινοποιεί ο ίδιος αλλά και προμηθεύει με καρπό αρκετά από τα καλύτερα οινοποιεία της Napa. Εύκολα λοιπόν καταλαβαίνουμε την ποιότητα του φρούτου που παράγει ο εν λόγω κύριος και την δουλειά που απαιτείται για να παραχθεί τέτοια ποιότητα. Η παραγωγή του οινοποιείου είναι περίπου 3000-4000 μπουκάλια το χρόνο ανάλογα με τη σοδειά με έξι ετικέτες, κυρίως από συγκεκριμένα αμπελοτόπια και εκτός από Cabernet Sauvignon καλλιεργεί και Cabernet Franc, Petit Verdot αλλά και μερικά στρέμματα Merlot. Το συγκεκριμένο χωράφι με το περίεργο όνομα βρίσκεται βορειοδυτικά της κωμόπολης St. Helena αλλά εκτός της αμπελουργικής ζώνης παρόλο που θεωρείται μέσα στα 5 καλύτερα χωράφια της Napa Valley! Είναι μόλις 8 στρέμματα με νοτιοδυτικό προσανατολισμό και εκπληκτική κλίση (11,5%) η οποία εξασφαλίζει την τέλεια στράγγιση του αμπελιού και την απρόσκοπτη επαφή του με τον ήλιο. Τέλος λόγω της τοποθεσίας, του υψομέτρου (230μ) και της περιβάλλουσας βλάστησης διατηρεί χαμηλότερες θερμοκρασίες από τα γειτονικά αμπελοτόπια εξασφαλίζοντας την απαραίτητη δροσιά για τους θερμούς καλοκαιρινούς μήνες.
Το κρασί του Thorevilos ανάλογα με τη χρονιά αποτελείται από ένα μεγάλο ποσοστό Cabernet Sauvignon και ένα μικρότερο Cabernet Franc το οποίο όμως συμμετέχει όλο και περισσότερο στο χαρμάνι πριμοδοτώντας το με εκρηκτικά αρώματα όπως θα δούμε και παρακάτω. Κάποιες χρονιές μπορεί να προστεθεί και ένα μικρό ποσοστό Petit Verdot, αν δεν το αποδεκατίσει καμιά παγωνιά ή λίγο Merlot. Η δουλειά που γίνεται στο αμπέλι είναι αυτή που έχει κάνει διάσημο αγρότη, αρχικά, τον Abreu και στη συνέχεια γνωστό οινοποιό. Από το 1987 μέχρι σήμερα οι δουλειές του βελτιώνονται συνεχώς ακόμη και στα πεδινά του χωράφια και σε χρονιές δύσκολες όπως το 2011 που δοκιμάσαμε.

Δεν ασχολείται μόνο με το σταφύλι το κτήμα

Χρώμα βαθύ ρουμπινί με λίγες μωβ ανταύγειες. Μύτη έντονη, ενεργητική και με εκπληκτική καθαρότητα χαρακτήρα. Μαύρα κεράσια, φραγκοστάφυλα, berries, δαμάσκηνο, γλυκόριζα, πιπέρι, ρίγανη, πιπεριά  jalapeño (το Franc δηλώνει παρών σε όλη τη διάρκεια), λίγο μέντα και καμφορά, δέρμα, βανίλια, δρυ, καπνό πίπας, μοσχοκάρυδο, μόκκα, κόκκους καφέ, μια ανεπαίσθητη νότα πίσσας και ορυκτότητα εκφρασμένη σαν γραφίτη και χαλίκι. Αρκετές μυρωδιές και οι περισσότερες έντονες, είμαστε στο σωστό δρόμο νομίζω.
Στο στόμα είναι φυσικά ξηρό και αυτό που κάνει εντύπωση κατευθείαν είναι η νεανικότητα και το πόσο σφριγηλό είναι. Θέλει άλλα 4-5 χρόνια ακόμα σίγουρα για να απελευθερωθεί. Σώμα γεμάτο που αγκαλιάζει τις αδάμαστες ακόμη τανίνες και σε συνδυασμό με την μέτρια προς υψηλή οξύτητα
δίνουν μια άγρια ομορφιά σ' αυτό το νέκταρ. Η ένταση παραμένει σε υψηλά επίπεδα ενώ η επίγευση είναι μακριά και κυριαρχείται από τα φρούτα και το συνδυασμό τανίνων-οξύτητας.
Όλα συνηγορούν στο πόσο όμορφα θα παλαιώσει αυτό το αριστούργημα που δημιούργησε στο αμπέλι ο σεβαστός κύριος David Abreu. Θέλει χρόνο, υπομονή και καλή αποθήκευση. Καθαρότητα, συγκέντρωση και συμπύκνωση αν και η χρονιά ήταν δύσκολη. Στιβαρότητα, γευστικός πλούτος, εντάσεις και δύναμη είναι η περιγραφή του κρασιού αυτού.


📚🎥🎶    Τα Σταφύλια της οργής του John Steinbeck

🍴      Σπαλομπριζόλα βίσωνα με σάλτσα μηλίτη, αρνίσιο μπούτι με μυρωδικά της Μεσογείου, λαγό στιφάδο και matambre με σάλτσα chimichurri

Abv   14,5%

💲💲💲   300-480€

Secret Spot Lacrau Garrafeira Branco 2011

Στην καρδιά του Douro, στο Cima Corgo γύρω από το Favaios, τα εδάφη και το κλίμα δεν είναι τα καλύτερα για την παραγωγή σταφυλιών για Port και οι τιμές τους ήταν πάντα χαμηλά στην κατάταξη, με αποτέλεσμα οι παραγωγοί πολλές φορές να παρατάνε τα χωράφια ή να μην τα καλλιεργούν τόσο εντατικά. Με την αναμπέλωση που έγινε στις περασμένες δεκαετίες με τη βοήθεια της ΕΕ οι παραγωγοί είδαν με άλλη ματιά το ενδεχόμενο να ασχοληθούν με την παραγωγή άλλων ποικιλιών με αποτέλεσμα η περιοχή να καλλιεργεί τα τελευταία χρόνια Moscatel το οποίο χρησιμοποιείται στην παραγωγή ενός γλυκού ενισχυμένου οίνου διάσημου στην Πορτογαλία.
Το Quinta da Faisca ήταν από το 1946 ένα οινοποιείο της περιοχής που ασχολούνταν κυρίως με το Port και την Touriga Nacional. Δυο φίλοι αγοράσανε το παρατημένο οινοποιείο και έψαξαν για παλιά χωράφια στις τριγύρω περιοχές. Δημιούργησαν ένα χώρο όπου όλα γίνονται με τον αρχέγονο τρόπο που οινοποιούσαν οι παππούδες τους και έκαναν το όνειρό τους πραγματικότητα.

Το Lacrau Garrafeira Branco γίνεται από 16(!) διαφορετικές ποικιλίες με κυριότερες τις: Códega do Larinho, Folgasão και Gouveio (η Ισπανική Godello). Η συγκομιδή έγινε χειρωνακτικά, η ζύμωση σε παλιά γαλλικά βαρέλια, ωρίμαση με τις οινολάσπες με τακτικό batonnage και έμεινε τρία χρόνια σε βαρέλι και άλλα δυο στη φιάλη. Από διαδικασία πάμε καλά πάντως, πρωτόλεια.

Χρυσαφί μέτριο χρώμα με μύτη αρκετά έντονη από όπου ξεπηδούν τροπικά φρούτα και πυρηνόκαρπα, ροδάκινα, μάνγκο, μπανάνα, ασιατικό αχλάδι, αποξηραμένο βερίκοκο, ανανάς, παπάγια λίγα γλυκά εσπεριδοειδή, μανταρίνι, βοτανικά αρώματα και μπαχαρικά, έντονο τζίντζερ, γλυκόριζα, χαμομήλι, τσάι, άχυρο, κορίανδρο, μελισσόχορτο, κερήθρα, ζύμη, βανίλια και αμύγδαλο ψημένο.

Στο στόμα είναι ξηρό, με έντονη, τραγανή οξύτητα, σχεδόν γεμάτο σώμα με υφή έντονη που τείνει προς κρεμώδης, ζεστό αλκοόλ, αρκετά μακριά επίγευση, με μεγάλη αίσθηση ορυκτότητας, ενώ στο στόμα είναι πιο αισθητή η επαφή με τις οινολάσπες και το βαρέλι δίνει ρεσιτάλ γεύσεων με τους ξηρούς καρπούς και τα μπαχαρικά να πρωταγωνιστούν.

Πολύ ιδιαίτερο κρασί, με μεγάλη δυνατότητα παλαίωσης, το ήπιαμε στη έκτη του χρονιά και ήταν αρκετά φρέσκο χωρίς όμως να κρύβει την ηλικία του, θεωρώ πως τα 15 χρόνια παλαίωσης του συγκεκριμένου είναι αρκετά. Είναι πολύπλοκο, έχει γεύσεις, αρώματα και ανταπεξέρχεται σε πολλές περιστάσεις που θα αναζητήσουμε κάτι φρέσκο αλλά και κάτι πιο ώριμο. Ευχαριστούμε το  φίλο Joao για τις πληροφορίες του και για την ευκαιρία που μας έδωσε να διευρύνουμε τους οινικούς ορίζοντές μας.

📚🎥🎶   Goodnight Irene του Paolo Marinou-Blanco

🍴 Μπακαλιάρος ψητός με λαιμ, τζίντζερ και αποξηραμένα μυρωδικά, καπνιστός σολομός με σάλτσα λεμονιού, αρνίσιες κοτολέτες με μελιτζάνα και ελιές

Abv   13%

💲💲💲   25-34€

Bryant Family Vineyard Cabernet Sauvignon 2011

Η περιοχή του Pritchard Hill και οι λόφοι γύρω από την λίμνη Hennessey αποτελούν την καρδιά της Napa Valley και δεν είναι τυχαίο πως τα περισσότερα φημισμένα οινοποιεία των ΗΠΑ έχουν τις εγκαταστάσεις τους εκεί ή κατέχουν προνομιούχα κομμάτια γης στη συγκεκριμένη περιοχή. Opus One, Robert Mondavi, Beringer, Joseph Phelps, Caymus, Harlan Estate είναι μερικά μόνο από τα διάσημα ονόματα της περιοχής από το Oakville μέχρι τα ορεινά της St Helena. Η περιοχή λέγεται πως είναι από τα καλύτερα μέρη για να καλλιεργήσει κανείς Cabernet Sauvignon παγκοσμίως.
Το οινοποιείο της οικογένειας Bryant βρίσκεται στο βόρειο άκρο του Pritchard Hill πάνω από την λίμνη Hennessey. Τα δυτικού προσανατολισμού αμπελοτόπια, επωφελούνται από το συχνό δροσερό αεράκι της λίμνης ενώ ταυτόχρονα προστατεύονται από τους ξηρούς ανέμους του κοντινού Sage Canyon. Ο συνδυασμός τοποθεσίας, σύστασης και δομής εδάφους μαζί με την ποιότητα της ηλιοφάνειας και την σχολαστική καλλιέργεια δίνουν στο 13 μοναχά στρεμμάτων κομμάτι στη κορυφή σχεδόν του λόφου τη δυνατότητα να παράγει μοναδικής ποιότητας φρούτο σε πολύ χαμηλές αποδόσεις.
Σκούρο μωβ με πορφυρές ανταύγειες. Μύτη σχεδόν έντονη, πλατιά και αρκετά νεανική για την ηλικία του κρασιού αν και υπάρχουν στιγμές που αναδεικνύει ωριμότητα. Μαύρο κυρίως φρούτο, φραγκοστάφυλο, δαμάσκηνο, βατόμουρο, κεράσι, κασίς, αρώματα βαρελιού, μπαχαρικά, πιπέρια, ρίγανη, βανίλια, μοσχοκάρυδο, δέρμα, σοκολάτα, καπνός, καμία βοτανική νύξη, ίσως λίγο μέντα μόνο,  λίγα λουλούδια όπως βιολέτα, ιβίσκος, αρώματα άνηθου και ορυκτότητα εκφρασμένη σαν βρεγμένη πέτρα και μολυβόνερο.

...και στο βάθος λίμνη

Στο στόμα είναι ξηρό με σώμα σχεδόν γεμάτο, οξύτητα άνω του μετρίου, τανίνες υψηλές, αισθητές μεν αλλά χωρίς να ενοχλούν, σαφώς και έχει γίνει μια κάποια λείανση ώστε να έρθει με σχεδόν βελούδινες τανίνες, η γευστική ένταση είναι υψηλή και η επίγευση μακριά, απολαυστική, πολυεπίπεδη, γευστικότατη και κυριαρχείται από το φρούτο μαζί με τις γλυκές γεύσεις και την ορυκτότητα.
Φοβερή ισορροπία, πολύ καλή δομή, οξύτητα, γεύση και τανίνες ενσωματώνονται αρμονικά στο εκπληκτικό του σώμα και δίνουν ένα μοναδικό αποτέλεσμα που καθηλώνει τις αισθήσεις. Πολύ καλή δουλειά, πολύ καλή πρώτη ύλη σαφώς και μια έκφραση terroir συγκλονιστική. Όπως είπε και η γυναικεία παρουσία της οινικής συνεύρεσης, είναι γενναίο και σέξι το συγκεκριμένο κρασί. Από τα καλύτερα Cabernet Sauvignon του Νέου Κόσμου αναμφίβολα και χαρακτηριστική περίπτωση μεγάλου κρασιού της Napa Valley. Μεγάλες δυνατότητες παλαίωσης -σίγουρα 30 χρόνια με καλή αποθήκευση- και μοναδική οινική εμπειρία για κάθε οινόφιλο.

📚🎥🎶    How to Steal a Million του William Wyler με τους Audrey Hepburn και Peter O' Toole


🍴      Confit ποδιού πάπιας, μοσχαρίσιο κοντρα φιλέτο με σάλτσα cranberry, λαιμός ελαφιού με brie και αρνάκι αλά Provencale

Abv   15%

💲💲💲   280-360€

Ramos Pinto Vintage Port 2011

Το ακριβότερο στυλ Port είναι το vintage (χρονολογημένο) αλλά ταυτόχρονα είναι και από τα πιο απλά κρασιά στην διαδικασία παραγωγής έχοντας όμως το μειονέκτημα ότι αποτελούν μόνο το 1% της συνολικής ποσότητας αλλά και το γεγονός ότι δεν υπάρχει συνεχόμενη παραγωγή, συνήθως βγαίνουν στην αγορά δύο ή τρεις σοδειές μέσα σε μια δεκαετία οπότε η τιμή εκτοξεύεται. Οι παραγωγοί πρέπει συνεπώς να είναι προσεκτικοί ποια χρονιά θα δηλώσουν γιατί μπορεί να χάσουν μια εξαιρετική χρονιά επειδή ήδη δήλωσαν μέσα στη δεκαετία τρεις σοδειές. Έτσι ένα χρόνο μετά τον τρύγο εκτιμούν την ποιότητα του κρασιού και τις ανάγκες της αγοράς και κρίνοντας ανάλογα δηλώνουν ή όχι τη χρονιά στην αρμόδια υπηρεσία του υπουργείου η οποία ανάλογα με τα δείγματα που έχει πάρει από τους παραγωγούς και την εκτίμηση για τις ποσότητες εγκρίνει ή απορρίπτει τις προτάσεις των παραγωγών το πολύ δύο χρόνια μετά τη σοδειά. Αν εγκριθεί η χρονιά, το κρασί εμφιαλώνεται το πολύ τρία χρόνια μετά την παραγωγή του και διατίθεται στην αγορά με την προοπτική της παλαίωσης από μέρους του πελάτη, αν και πολλοί τώρα πια προτιμούν τα Port σε νεαρή μορφή, ειδικά στην αμερικανική αγορά. Το σημαντικό για την παραγωγή vintage port είναι η ποιότητα των σταφυλιών, γι' αυτό και συνήθως προέρχονται από τη νότια πλευρά του Cima Corgo όπου είναι οι καλύτεροι αμπελώνες, ενώ πολύ σημαντικό ρόλο παίζει η γρήγορη οινοποίηση και το χαρμάνιασμα των quintas που αποτελούν το blend της χρονιάς. Τα κρασιά των quintas που δεν δηλώνονται για vintage ή δεν πληρεί τις προϋποθέσεις η χρονιά μπορούν να κυκλοφορήσουν στην αγορά σαν single-quinta vintage port με λίγο χαμηλότερη ποιότητα από τα vintage αλλά αρκετά υψηλή γενικά και συνήθως, λόγω τιμής, αποτελούν πραγματικές ευκαιρίες. Δεν ήταν λίγες εξάλλου οι χρονιές που ήταν καταπληκτικές για το Douro αλλά για διάφορους λόγους δεν δηλώθηκαν.

Από τις πρώτες διαφημιστικές αφίσες

Η Ramos Pinto είναι από τις γνωστότερες εταιρείες στη Vila Nova de Gaia και το χρονολογημένο του 2011 ήταν από τα κορυφαία της χρονιάς σύμφωνα με τους Πορτογάλους. Το χαρμάνι αποτελείται από 50% Touriga Nacional, 32% Touriga Franca, 5% άγνωστα παλιά αμπέλια, 5% Sousao, 5% Tinta da Barca και 3% Tinta Barocca ενώ παρήχθη από τις quintas Ervamoira, Bom Retiro και Urtiga. Το αποτέλεσμα είναι ένα βαθύ πορφυρό προς μαύρο χρώμα με μύτη έντονη, ανοιχτή και άγρια, είναι νεαρό ακόμα, με αρώματα βιολέτας, λεβάντας, αγριοτριανταφυλλιάς, ιβίσκου, μαύρων ώριμων φρούτων, βατόμουρο, δαμάσκηνο, φραγκοστάφυλο, λίγα ώριμα κόκκινα κεράσια, raspberry, βοτανικά στοιχεία, μέντα, κανέλα, γλυκόριζα, βανίλια, σοκολάτα, καφέ, καραμέλα, φύλλα καπνού, θυμίαμα.
Στο στόμα είναι γλυκό, γεμάτο σώμα με υφή πλούσια αλλά λίγο τραχιά στα άκρα από τις πολλές τανίνες που δεν έχουν μαλακώσει ακόμα, οξύτητα μέτρια προς υψηλή η οποία θα εξισορροπήσει απόλυτα το κρασί όσο περνάνε τα χρόνια και επίγευση μακριά και απολαυστική που εναλλάσσει γλυκές γεύσεις με μπαχαρικά, φρούτα, βότανα και γεύσεις ξύλου.
Σίγουρα είναι ακόμα νεαρό αλλά επιδεικνύει από τώρα χαρακτηριστική δομή, γεύση, πολυπλοκότητα, είναι σοβαρό και ταυτόχρονα άγριο γοητεύοντας με τη διττή προσωπικότητα. Θα παλαιώσει πάρα πολύ όμορφα και είναι βέβαιο πως σε μια δεκαετία θα έχουμε μια προσωπικότητα ολοκληρωμένη και μεστή που θα μαγεύει για πάρα πολλά χρόνια.

 
📚🎥🎶   Ai, Mouraria με τη μοναδική Amália Rodrigues

🍴   Ένα καλό αγγλικό Stilton η ένα καναδέζικο Le Ciel de Charlevoix, σύκα ψημένα με Port και καραμελωμένα αμύγδαλα, χοιρινή καπνισμένη ωμοπλάτη και τέλος γλυκιά τάρτα αυγού

Abv   19,5%

💲💲💲   125-157€

Αργατιά Ξινόμαυρο 2011

Η Χαρούλα Σπινθηροπούλου και ο Παναγιώτης Γεωργιάδης του κτήματος Αργατιά δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις καθώς πρόκειται για δυο χαρακτηριστικές μορφές του Ελληνικού κρασιού. Ο καθένας τους έχει τη δικιά του ξεχωριστή διαδρομή οι οποίες συναντώνται το 2000 όταν δημιούργησαν το κτήμα στο Ροδοχώρι της Νάουσας. Αν και το χωριό φημίζεται για τα κεράσια και τα μήλα το αμπέλι ταίριαξε απόλυτα στη περιοχή, εξάλλου είναι μέσα στη ζώνη οπότε δε θα μπορούσε να γίνει αλλιώς.
Η χρονιά του 2011 ήταν πολύ καλή με χαμηλές θερμοκρασίες και υγρασία μέχρι τα μέσα Ιουνίου που καθυστέρησαν την άνθηση και έδωσαν τη δυνατότητα στο σταφύλι σε συνδυασμό με την αποφυγή καύσωνα το καλοκαίρι να ωριμάσει καλά και χωρίς προβλήματα. Οι κλασσικές βροχές μέχρι το Σεπτέμβρη δεν επηρέασαν ιδιαίτερα την υγεία των καρπών και όλοι στη Νάουσα ήταν σχεδόν απόλυτα ευχαριστημένοι ώστε να μιλάνε για μια πολύ δυνατή χρονιά.
Μέτριο γκαρνέ με λίγους ρουμπινί λεκέδες. Μύτη μέτρια προς έντονη με κόκκινα κυρίως φρούτα να ξεπηδούν από το ποτήρι, κεράσια, βατόμουρα και φραγκοστάφυλα, όλα ζουμερά και φρέσκα ενώ υπάρχουν νότες ελιάς αλλά και μαύρου δαμάσκηνου αλλά σε σαφώς μικρότερη ένταση. Τα βοτανικά στοιχεία και τα γήινα είναι στο κέντρο του οσφρητικού κάδρου με τομάτα, χώμα, ανισοειδή βότανα, φασκόμηλο, κάποια λουλούδια όπως βιολέτα και ιβίσκο, ορυκτότητα συνεχώς διακριτικά παρούσα, λίγα μπαχαρικά μαζί με δέρμα από το βαρέλι ενώ αυτό που μας ταξίδεψε μέχρι το Πιεμόντε ήταν μια αίσθηση πίσσας στο τέλος των αρωμάτων.
Στο στόμα είναι ξηρό φυσικά με σώμα μέτριο, ίσως και λίγο παραπάνω θεωρώ, τανίνες μέτριες σαφώς δουλεμένες και πάρα πολύ όμορφα ενσωματωμένες στο κρασί ενώ η οξύτητα είναι ενεργητικότατη και σχεδόν υψηλή δίνοντας μια δροσιά στο κρασί που σε κάνει να θες να το πιείς μονομιάς. Η επίγευση είναι αρκετά μακριά με γήινα και φρουτώδη παιχνιδίσματα ενώ η ορυκτότητα και τα μπαχαρικά κυριαρχούν προς το τέλος.
Η γέφυρα που ενώνει τη Ράμνιστα και το Δαμασκηνό με τις οινοποιήσεις των Θυμιόπουλου, Διαμαντάκου και Δαλαμάρα. Μέσα σ' αυτές τις 17 λέξεις νομίζω πως περιγράφεται απόλυτα το κρασί της Αργατιάς. Περισσότερο μοντέρνο με αρκετά ρουστίκ στοιχεία. Όπως και να 'χει είναι πολύ αξιόλογο και πάνω απ' όλα ενδιαφέρον. Μέχρι το 2025-2027 θα αντέξει πιστεύω με μια σωστή αποθήκευση.


📚🎥🎶  Μ' ενα καράβι ψεύτικο του Κώστα Καλδάρα με την Ελένη Τσαλιγοπούλου

🍴   Μουσακάς με μπεσαμελ γιαουρτιού, παλαμιώτικα λουκάνικα στο πήλινο με ξινόμαυρο, ratatouille με αρνίσιες μπουκιές, Βεροιώτικος μπάτζος, μανούρι Βλάστης, Calcagno Σαρδηνίας ή για τους λίγο τολμηρούς μπριζόλα ξιφία με τοματίνια, σκόρδο και μαιντανό

Abv 14%

💲💲💲   12-18€

Famillia Zuccardi Aluvional La Consulta 2011

Η περιοχή και το χωριό La Consulta βρίσκονται στα μισά του δρόμου από τη Mendoza προς το San Rafael, στο νότιο κομμάτι της κοιλάδας Uco. Στην Consulta και το γειτονικό San Carlos έχουν την έδρα τους και τους αμπελώνες πολλά σημαντικά οινοποιεία της Αργεντινής. Τα αλλουβιακά εδάφη που δημιουργήθηκαν από αποθέσεις σε οργανικά υλικά του ποταμού Tunuyan, το υψόμετρο (900-1100μ) της περιοχής, οι αρκετά κρύες νύχτες ώστε να δώσουν ωραίο φρούτο, η οξύτητα που επιβάλλει την μηλογαλακτική ζύμωση και η μεγάλης διάρκειας και έντασης, λόγω ύψους και έλλειψης μόλυνσης της ατμόσφαιρας, ηλιοφάνεια η οποία βοηθάει τη μεγάλη ένταση χρώματος, γεύσεων και τανινων, κάνει την κοιλάδα ίσως την σημαντικότερη οινική περιοχή της Αργεντινής.
Η οικογένεια Zuccardi καλλιεργεί στην περιοχή από τα μέσα της δεκαετίας του '60 και τώρα πια, στην τρίτη γενιά οινοποιών ετοιμάζει ένα ολοκαίνουριο, πλήρως εναρμονισμένο με το τοπίο, οινοποιείο στην Altamira χωρίς καθόλου μέταλλο μέσα, με τσιμεντένιες δεξαμενές. Πειραματίζεται επίσης πολύ με τα εδάφη και οι περισσότερες ετικέτες του κτήματος δίνουν μεγάλη βάση στο terroir ακόμη και σε πρέμνα μέσα στο ίδιο χωράφι με διαφορετικό έδαφος.
Το Aluvional La Consulta είναι ένα 100% Malbec από την ομώνυμη περιοχή, που έχει υποστεί επαφή με τα στέμφυλα για 26 μέρες, μηλογαλακτική η οποία τελείωσε μέσα στα δεύτερης χρήσης γαλλικά βαρέλια όπου ωρίμασε για 12 μήνες, ενώ εμφιαλώθηκε αφιλτράριστο αφού επιλέχθηκαν για την τελική ανάμειξη τα καλύτερα βαρέλια.
Όλα αυτά είχαν σαν αποτέλεσμα ένα βαθύ πορφυρό προς βιολετί χρώμα, ένταση αρώματος στη μύτη μέτρια προς υψηλή με φρουτώδεις και ανθικές νύξεις να κυριαρχούν, μούρα, μύρτιλλα, φραγκοστάφυλα μαύρα, ώριμα κεράσια, μαύρα κυρίως φρούτα, κάποιες νότες από κόκκινα δαμάσκηνα, βιολέτα, τριαντάφυλλο, αγριόκρινο, φασκόμηλο, χώμα βρεγμένο, φύλλα, βανίλια, ρίγανη, σοκολάτα, καπνό σε μικρότερες εντάσεις καθώς τα αρώματα βαρελιού δεν είναι το φόρτε του συγκεκριμένου.
Στο στόμα έχουμε σχεδόν υψηλή οξύτητα, κυρίως αλμυρή, σώμα στιβαρό, συγκεντρωμένο στην αρχή αλλά με την ώρα απλώνει στον ουρανίσκο, αλκοόλ που ζεσταίνει το λαιμό, ένταση στις τανίνες με στρογγυλάδα που τις κάνει σχεδόν ευχάριστες, ενώ η επίγευση είναι αρκετά μακριά με το φρούτο να εναλλάσσεται με τα άνθη και τα αρώματα του βαρελιού που είναι εντονότερα στο τέλος.
Δυνατό, με καλή ένταση, αρκετά πολύπλοκο, τα έχει όλα σε ποσότητα και στην ιδανικότερη μάλιστα. Ισορροπία και πολυπλοκότητα το χαρακτηρίζουν. Πίνεται τώρα, θα εξελίσσεται μέχρι το 2030 περίπου και είναι από τα καλύτερα Malbec και από τα καλύτερα κρασιά της Νοτίου Αμερικής χωρίς καμιά αμφιβολία.

 📚🎥🎶  El Aura του αδικοχαμένου Fabián Bielinsky με τον συγκλονιστικό  Ricardo Darín

🍴    Χοιρινά παϊδάκια με μαύρη μπύρα και μέλι, πίτσα με καλαβρέζικα λουκάνικα και τσένταρ, confit πάπιας με σύκο, ψητό μοσχαρίσιο tenderloin με Χιλιανή σάλτσα pebre και προσωπικά το προτιμώ με ένα καλοφτιαγμένο παστίτσιο.

Abv   15,5%

💲💲💲   65-85€

Σημείο Στίξης Μπουτάρη 2011

Το Σημείο Στίξης της Μπουτάρης Α.Ε. είναι η νέα πρόταση της εταιρείας για ένα καθημερινό κρασί  καλής ποιότητας με προσιτή τιμή. Εκτός από το ροζέ σημείο υπάρχουν επίσης λευκό και ερυθρό.Εκείνο που κάνει εντύπωση με την πρώτη ματιά είναι η καλαίσθητη συνολική εικόνα της ετικέτας. Με μια δεύτερη ματιά όμως παρατηρούμε πως η χρονιά εσοδείας έχει κρυφτεί στην πίσω ετικέτα ενώ απουσιάζει παντελώς η αναφορά των ποικιλιών από τις οποίες προήλθε το κρασί. Τόσο πολύ φοβήθηκαν να τις αναφέρουν ή ήτανε τόσες πολλές που δεν χωρούσαν στην ετικέτα έστω και με μικρά γράμματα για να ξέρουμε τι πίνουμε στο κάτω κάτω! Κρίμα...Κατά τ' άλλα έχουμε ένα ροζέ με απαλό κρεμμυδί προς κεραμιδί χρώμα, μύτη μέτριας έντασης με φράουλες, κεράσια, μαρμελάδα και σώμα σχετικά αδύναμο με ημίξηρη αίσθηση καθώς και έντονη την παρουσία διοξειδίου η οποία δεν ενοχλεί καθόλου, αντιθέτως συνεισφέρει κι αυτό στην φρεσκάδα του κρασιού, που είναι κατά τη γνώμη μου και το δυνατό του σημείο μαζί με την τιμή και την εμφάνιση. Όλα τα παραπάνω μας δίνουν και την φιλοσοφία του συγκεκριμένου κρασιού που έχει ως στόχο να μπει στο καθημερινό τραπέζι και ειδικά στοχεύει γυναίκες, νέους σε ηλικία και αρχάριους του κρασιού για να τους μυήσει στο κόσμο του. Καλή προσπάθεια σαν concept και ιδέα. Τίποτα παραπάνω.

Άκρες Ροζέ Σκούρας 2011

  Προ ολίγων ημερών φίλη με έπεισε να δοκιμάσουμε την ροζέ άκρη του Σκούρα, αν και εγώ επέμενα ματαίως φυσικά, να πάρουμε ένα ερυθρό. Βλέποντας την τιμή που ήταν κολλημένη επάνω στη φιάλη έκπληκτος ρώτησα αν το έχει ξαναβρεί σε τέτοια τιμή. ''Φυσικά, μου απάντησε, και γι' αυτό το λόγο το προτιμώ''. Μάλιστα σκέφτηκα, μάλλον έμεινα λίγο πίσω όσο αφορά τις τιμές ορισμένων γνωστών ετικετών και είναι καιρός να αρχίσω τις έρευνες αγοράς.
  Η Ροζέ Άκρη λοιπόν έχει ένα λαμπερό τριανταφυλλί προς ανοιχτό κερασί χρώμα με μύτη από τριαντάφυλλα, κεράσια, βατόμουρα και άνθη των συγκεκριμένων δένδρων. Καλή οξύτητα, μέτριο σώμα, με τα κόκκινα φρούτα να παραμένουν και στη γεύση μαζί με κάποιες πικάντικες νότες που παραμένουν και στην επίγευση. Δεν έχει μεγάλη διάρκεια αλλά είναι δροσιστική, στοιχείο που επικρατεί καθ' όλη τη διάρκεια της δοκιμής του κρασιού και νομίζω πως για τους ζεστούς μήνες του χρόνου είναι ιδανική περίπτωση.
  Ο συνδυασμός τιμής-απόδοσης στη συγκεκριμένη ετικέτα θεωρώ πως αν έβαζα βαθμολογία θα ήταν από τις υψηλότερες. Πραγματικό value for money σε μια εποχή που ο κόσμος αναζητεί το καλύτερο από αυτό που αγοράζει και αναζητεί καλύτερα πριν αγοράσει. Ποιότητα Σκούρα λοιπόν σε προσιτή, προσιτότατη τιμή. Είμαι περίεργος στην περίπτωση επιλογής της ετικέτας στη λίστα κρασιών κάποιου εστιατορίου ή wine bar σε τι εύρος τιμών θα κινηθεί καθότι είναι και ετικέτα ενός πολύ ποιοτικού και γνωστού κτήματος. Ίδωμεν.

Κύκλος Βογιατζή 2011

 Ο Γιάννης Βογιατζής δημιούργησε αυτή την ετικέτα με την επισήμανση ''new generation moschofilero''και ομολογώ πως με κέντρισε ο προσδιορισμός του κρασιού. Τι να εννοεί ο ποιητής αναρωτήθηκα.
  Λαμπερό, διαμπερές αχνοκίτρινο χρώμα με λιγότερο ανθικά αρώματα, κυρίαρχο στοιχείο στα περισσότερα μοσχοφίλερα, και έντονα φρουτώδη χαρακτήρα με πεπόνι, λεμόνια, γκρέιπφρουτ και άλλα εσπεριδοειδή να κυριαρχούν στη μύτη αλλά και στο στόμα. Σώμα ελαφρύ, δροσιστική αίσθηση, χαμηλόβαθμο αλκοόλ και ικανοποιητική ξηρότητα αποτελεί ιδανικό σύντροφο για ζεστές καλοκαιρινές νύχτες. Η επίγευσή του είναι μικρής διάρκειας με φρουτώδη γεύση ενώ στα θετικά του κρασιού είναι η πολύ καλή τιμή του. Μάλλον ο παραγωγός του μαζί με την συμπίεση των συνήθως εκρηκτικών αρωμάτων του μοσχοφίλερου συμπίεσε και την τιμή!!!
  Διαφορετική προσέγγιση με χαμηλό κόστος κτίσης. Θεωρώ πως αξίζει μια δοκιμή για την διαφορετικότητά του αλλά και για το συνολικό πακέτο. Απλά μια επισήμανση για το όνομα του κρασιού, υπάρχει ίδιας ονομασίας ετικέτα από Αθήρι βιολογικής καλλιέργειας από το Κτήμα Τζιβάνη στη Ριτσώνα το οποίο είχα την τύχη να επισκεφτώ πριν από τρία χρόνια.

Όβηλος Λευκός 2011

  Το Κτήμα Βιβλία Χώρα αποτελεί αναμφισβήτητα από την πρώτη οινοποίησή του το 2001 ένα σημείο αναφοράς για το ποιοτικό κρασί, όχι μόνο πανελλαδικά αλλά και διεθνώς. Φαίνεται εξάλλου και από την τεράστια συλλογή διακρίσεων σε κάθε λογής διαγωνισμό σε όλο το κόσμο!
  Δοκιμάσαμε την προηγούμενη εβδομάδα τη λευκή ναυαρχίδα του κτήματος εσοδείας 2011. Δυστυχώς στο μαγαζί που το γευτήκαμε είχανε μόνο την συγκεκριμένη χρονιά σε λευκό οπότε χάθηκε η ευκαιρία για μια μικρή κάθετη δοκιμή, αφού ήρθανε στο τραπέζι δύο φιάλες. Επιφυλασσόμαστε για το μέλλον.
  Semillon και Ασύρτικο δίνουν ένα λεμονοπράσινο χρώμα με φοβερό μπουκέτο λεμονιού, κίτρου, άγουρων ροδάκινων, βερίκοκου, τροπικών φρούτων, μάνγκο, ανθόμελου και μια ελαφριά μύτη καπνισμένου δρυ εξαιτίας της παλαίωσης αλλά και της ζύμωσης σε δρύινα βαρέλια. Το φοβερό μπουκέτο ακολουθεί ένα πληθωρικό στόμα με λεμονάτη, ευχάριστη οξύτητα και μια βανιλάτη αίσθηση να συμπληρώνει τη γεύση των φρούτων. Η λεμονάτη αίσθηση συνεχίζει και στην επίγευση, η οποία είναι μακράς διάρκειας και εντονότερη από πολλά ερυθρά κρασιά! Πιστεύω πως σε δύο με τρία χρόνια θα αναπτυχθεί και άλλο η πολυπλοκότητα του κρασιού καθώς ο Όβηλος έχει μεγάλες δυνατότητες παλαίωσης, τουλάχιστον μέχρι τα τέλη αυτής της δεκαετίας.
  Θεωρώ πως δοκιμάσαμε ένα από τα κορυφαία ελληνικά λευκά, έστω και χωρίς να έχει παλαιώσει, ώστε να αναπτύξει όλη του τη δυναμική.

Μαύρο Πρόβατο Ν.Λαζαρίδη Λευκος 2011

 Ακόμη ένα κρασί με πώμα και όχι φελλό σκέφτηκα μόλις το είδα την πρώτη φορά, συμπεραίνοντας αυτόματα για χαμηλότερη ποιότητα αν και την έχω ξαναπάθει σε τέτοιο βιαστικό συμπέρασμα με τον Λευκό του Γεροβασιλείου που πρόσφερε στους καλεσμένους του φίλος μου στο γλέντι του γάμου του. Και τότε ξίνισα τα μούτρα μου όταν το είδα και τώρα έκανα ακριβώς το ίδιο!!!
  Ο Νίκος Λαζαρίδης τείνει να εξελιχτεί σε αγαπημένο οινοποιό των φίλων μου. Όλοι έχουν και μια ετικέτα του να μου προτείνουν. Semillon και Sauvignon Blanc από το οινοποιείο στο Παγγαίο λοιπόν σε νεανική συσκευασία με stelvin lux πώμα και ανάλογη ετικέτα και όνομα. Χρώμα ανοιχτό πράσινο, σχεδόν λεμονί, μύτη μέτριας έντασης με αρώματα κυρίως lime, λεμονιών, εσπεριδοειδών και μια νότα ανθόμελου. Στόμα με καλή οξύτητα, λίγο λιπαρό με λεμονάτη αίσθηση. Το σώμα του μέτριο, αλκοόλ ικανοποιητικό (12,5%) και επίγευση άνω του μετρίου για λευκό κρασί.
  Συνολικά πιστεύω πως για το νεανικό κοινό που απευθύνεται, κυρίως, το Μαύρο Πρόβατο είναι μια πάρα πολύ καλή αρχή για να μυηθεί κάποιος στο κόσμο του ποιοτικού κρασιού. Τελικά η στροφή που έχει κάνει το κτήμα του Ν.Λαζαρίδη τα τελευταία χρόνια έχει ενδιαφέρον και πιστεύω πως έχει πολλά ακόμα για να μας κάνει να ασχολούμαστε με τα κρασιά του.

Ντάμα Κούπα 2011 Nico Lazaridi

  Εδώ και 2-3 χρόνια ο Ν.Λαζαρίδης έχει ξεκινήσει μια αλλαγή πλεύσης όσον αφορά την τοποθέτηση του κτήματος στην ελληνική αγορά τουλάχιστον. Έτσι άλλαξαν ετικέτες, καταργήθηκαν κωδικοί, δημιουργήθηκαν άλλοι και έγινε μια ''ανανέωση'' της πολιτικής του κτήματος. Μέσα στα πλαίσια αυτών των αλλαγών περιλαμβάνεται και η κυκλοφορία δυο καινούριων κρασιών με ''χαρτοπαικτικά'' ονόματα. Είναι η Ντάμα Κούπα, ένα λευκό από Sauvignon Blanc, Ασύρτικο, Μοσχάτο Αλεξανδρείας και του αντίστοιχου ερυθρού, Ρήγας Κούπα από Cabernet Sauvignon και Merlot.
  Πρόκειται για την οικονομική πρόταση του κτήματος και πραγματικά μου έκανε τρομερή εντύπωση η τιμή, τόσο που ήταν αυτό που έπεσε το μάτι μου αμέσως μετά την ανάγνωση του ονόματος. Αμέσως σκέφτηκα Λαζαρίδης με λιγότερο από το πιο μικρής αξίας χαρτονόμισμα! Που οδεύουμε;
  Χρώμα ανοιχτό λεμονοπράσινο, μύτη μέτριας προς δυνατή έντασης, κιτρινοπράσινα εσπεριδοειδή με κάποιες δόσεις λουλουδιών και τολμώ να πω με ένα ίχνος πράσινης πιπεριάς. Ξηρό στο στόμα χωρίς μεγάλη ένταση αλλά με τα ίδια αρώματα και χωρίς μεγάλη οξύτητα δίνει πολύ καλή αίσθηση ενώ η επίγευσή του είναι μικρής διάρκειας όπως είναι φυσικό.
  Συμπερασματικά πιστεύω πως είναι ένα κρασί που τιμάει τα λεφτά του και με το παραπάνω, είναι όπως λέμε στα ελληνικά: value for money. Πολύ καλή κίνηση από το Ν.Λαζαρίδη να φέρει ένα κρασί της γνωστής ποιότητας που συνοδεύει εδώ και τόσα χρόνια το κτήμα, σε μια τιμή για όλους κυριολεκτικά.

Δούρειος Μπαμπατζιμόπουλος 2011

 Ο Ανέστης Μπαμπατζιμόπουλος, φύση ανήσυχη και πληθωρική, είχε απο μικρός πολλά και μεγάλα οράματα. Η δημιουργική του τρέλα πήρε σάρκα και οστά στο ορεινό τοπίο του Βερτίσκου, στην Όσσα. Εκεί ξεκίνησε το 1974 την προσπάθεια αναβίωσης του αμπελοοινικού παρελθόντος του χωριού. Εγκατέστησε τον πρότυπο αμπελώνα του, ένα αμπελο-πάρκο όπως δικαίως το ονομάζει ο ίδιος, όπου τα αμπέλια εκτείνονται ανάμεσα σε συστάδες από βαλανιδιές, οξιές, καστανιές και σε εκπληκτικής φυσικής ομορφιάς γωνιές. Ακολούθησε η δημιουργία του οινοποιείου, της μικρής εκκλησίας, η ανάπτυξη του οινοτουρισμού.
  Σε συνάντηση φίλων, με αφορμή την έναρξη της ΔΕΤΡΟΠ, τελειώνοντας με τις αγγαρείες που μας φόρτωσε ένας εξ' αυτών βγήκαμε σε ουζερί-καφενείο της Θεσσαλονίκης για να χαλαρώσουμε με παραδοσιακή μουσική, μεζέ και κρασί. Η επιλογή τού κρασιού ήταν η Μαλαγουζιά του Μπαμπατζιμόπουλου, η οποία μάλιστα άλλαξε ετικέτα και όνομα, βάζοντας πάνω απο το όνομα της ποικιλίας το Δούρειος με την μορφή ενός αλόγου στην κορυφή της ετικέτας. Θαυμάσια, σκέφτηκα ο Κυρ-Ανέστης παραμένει ενεργητικός και ανήσυχος όπως εδώ και σχεδόν 70-80 χρόνια.
  Δούρειος μαλαγουζιά λοιπόν με το γνωστό λαμπερό χρώμα της ποικιλίας και αρκετές φυσαλίδες. Η πρώτη αίσθηση στη μύτη ήταν θειώδους αλλά όπως με διαβεβαίωσαν και οι υπόλοιποι μάλλον έχω γίνει ''υπερευαίσθητος'' με τέτοια θέματα (έχουν δίκιο αλλά υπάρχει δικαιολογία και θα την εξηγήσω σε επόμενη δοκιμή). Λεμόνι, ροδάκινο, νεκταρίνι, και λουλούδια, γιασεμί, κιτρο-λεμονανθοί προσδίδουν μια φρεσκάδα στο κρασί απο την αρχή ως το τέλος. Σώμα ελαφρύ, δροσιστικό με το λεμόνι να κυριαρχεί και εδώ ταυτόχρονα με άλλα φρούτα όπως και στη μύτη. Φινετσάτο και πλούσιο με καλή ένταση και επίγευση δείχνει οτι ο ''πατριάρχης'', ας μου επιτραπεί η έκφραση, της απόσταξης στην Ελλάδα παραμένει ''πιστος υπηρετης'' της αμπελουργίας και των παραγώγων της.